Power-Vrouwen-Monumenten-fotograaf-Leontine-van-Geffen-Lamers

I did it!

De laatste twee maanden van 2016 was ik vooral bezig met de crowdfundingsactie voor mijn project “PowerVrouwen in beeld” bij Voordekunst. Ik had daar 40 dagen voor en ik was in de volle overtuiging dat het appeltje-eitje zou zijn.  De vorige keer schreef ik al dat dat toch niet helemaal het geval was. De crowdfunding liep op dat moment nog niet zoals ik hoopte. Maar in een paar weken kan er veel gebeuren! Dat zei ik toen al, en gelukkig is dat écht zo.

Bijna aan het einde

Kort voor het einde van de actie stond ik op 37%. Ik wist dat als ik op de laatste dag 80% zou hebben, ik een kans had dat het zou lukken. Dan zou ik het geld van de donateurs krijgen. Bij Voordekunst hebben ze namelijk een extra uitdaging: haal je het eindbedrag niet, dan krijgen de donateurs hun geld terug. Ik zat nog niet op de helft van de 80%, met nog maar een paar dagen te gaan.

Ik had mij er inmiddels bij neergelegd dat de kans groot zou zijn dat ik die 80% niet zou halen. Als alternatief bedacht ik een webshop op mijn site, met een aantal tegenprestaties. Mensen zouden die dan kunnen ‘kopen’. Dat zou betekenen dat ik alle donateurs aan zou moeten schrijven met het verzoek mij nog een keer te steunen. Op die manier zou ik tenminste een paar duizend euro hebben om het boek te kunnen laten drukken.

Provincie Gelderland

Een aantal weken daarvoor had ik ontdekt dat de provincie Gelderland projecten steunt bij Voordekunst, mits het project gelinkt is aan deze provincie. Nu woon ik in Gelderland en veel vrouwen uit het boek komen er vandaan. Het was geen voorwaarde om in het boek te komen, maar het kwam toevallig zo uit. Bij Voordekunst hoorde ik dat het belangrijk was dat het boek ook gepresenteerd zou worden in Gelderland. Nu was ik van plan om dit op paleis Soestdijk te doen. Maar als de provincie op die voorwaarde het project zou steunen, dan had ik daar absoluut geen moeite mee. Geen probleem dus! Gelderland heeft ook hele mooie plekken, dan blijven we in de provincie.

Het duurde al gauw een week of drie voordat het verlossende telefoontje kwam. De provincie zou het project steunen met 30% (dat was in mijn geval €2250,-) als ik binnen de tijd op 70% zou zitten. Nu had ik nog maar drie dagen te gaan en dat was vrijwel onmogelijk. Ik kreeg twee weken extra om het rond te krijgen. Niet 16 december maar 30 december zou de einddatum zijn.

Het ging lopen

En wat er toen precies gebeurde weet ik niet. Het ging ineens lopen! Geen druppels, maar hele stralen tegelijkertijd. Kreeg ik in de eerste weken vooral donaties van particulieren, ineens ontdekten bedrijven het project en kreeg ik sponsordonaties. Van een netwerk waar ik kort voor Kerst afscheid nam kreeg ik, na een bevlogen speech van mij, een spontane donatie van €500,-. Ik had een betaalde plek voor een PowerVrouw, die handschoen werd opgepakt door Ellen van Hierden. Zij wilde er ook graag in komen. Ik ontving zelfs een donatie van €1000,- van iemand die ik helemaal niet kende! Wat gebeurde er?!?

Twee dingen: ik ging, na de toezegging van de provincie, er weer écht in geloven dat ik het ging halen. Dat was een heel belangrijk punt. Wat er verder gebeurde, is dat ik bij elke belangrijke stap persberichten schreef. Dus ook over het feit dat de provincie zou doneren. Wat blijkt: de meneer van €1000,- had mijn verhaal regelmatig in de krant zien staan. Ik kan mij voorstellen dat de ondersteuning van de provincie prettig was voor toekomstige donateurs. Soms helpt het om een grote naam aan je te binden. Dat wekt vertrouwen, denk ik.

De eindstand

Hoe het ook zij, ik had €7500,- gevraagd. 20 minuten voordat de crowdfunding afgelopen zou zijn, stond ik al op €8950,-. Na een oproep op social media wie het bedrag zou afronden op €9000,- kwam er nog een donatie binnen. Toen ik de volgende ochtend wakker werd was er iemand geweest die dat verzoek opgepikt had. WAUW, geen 100% score, maar 120%! Wat een eindstand. Wie had dat ooit gedacht!

Kanonne zeg, dat was nog eens een spannende actie! Wat ben ik blij en trots dat ik het gehaald heb!

De laatste loodjes

En nu? Inmiddels is januari al weer bijna voorbij. Op dit moment ben ik heel druk bezig om de inhoud rond te krijgen. Ik moest nog een paar vrouwen fotograferen, daar was ik niet aan toegekomen tijdens de crowdfundingsactie. De teksten moeten naar de redactie en daarna worden ze vertaald in het Engels. PowerVrouw Dilyana spreekt heel goed Engels en stelde voor de interviews te vertalen. Daar ben ik blij mee, want daarmee kan ik nog meer mensen bereiken.

Het boek gaat op 1 februari naar de drukker, op 8 maart is het klaar. Dan wordt het gepresenteerd. Voor die tijd ben ik nog druk met allerlei promotie-activiteiten. Een soort van crowdfunding 1.2. Weer persberichten schrijven en journalisten vinden die er over willen schrijven. Ik wil ook heel graag in de landelijke pers. Verder hoop ik dat er vrouwenorganisaties zijn die het project willen ondersteunen door het boek aan te schaffen als relatiegeschenk.

Oh ja, en de presentatie moet ik ook nog organiseren. Drukke agenda dus nog, maar het verveelt nooit. Ik geniet er nog steeds van.

Heb jij contacten?

Heb je contacten met landelijke pers? Of met een organisatie of bedrijf (of heb je er zelf 1) die dit boek wil kopen als relatiegeschenk en daarmee gelijk Free a Girl ondersteunt? Ik hoor het graag! Meer informatie over het project en boek op de website PowerVrouwen in beeld.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *