Monumenten-fotograaf-Leontine-van-Geffen-Lamers

Met volle angst vooruit…

Schreef ik in mijn eerste blog dat ik uit mijn comfortzone zou gaan met mijn project PowerVrouwen, afgelopen week kwam deze voorspelling dubbel en dwars uit. Deze week was ik bij mijn mijn coach van Optreden voor jezelf en een paar dagen later deed ik een workshop bij Linelle Deunk, over wat te doen als je een project wilt starten.

Beginnen bij het begin.

Vorige week had ik een afspraak met mijn coach Jessica de Jaeger. Dit keer zouden we écht aan de slag gaan. Jessica stelde de nodige vragen, over wat ik precies met mijn project wil, wie ik wil bereiken, over hoeveel foto’s het uiteindelijk gaat en nog veel meer. We zijn verder de diepte in gegaan, wat ik wil met het project en waarom. Ook drukte Jessica mij nogmaals op het hart dat ik het verhaal van dit project eerst heel goed uit mijn mouw moet kunnen schudden, voordat ik er écht de boer mee op ga. Zodat ik alle denkbare vragen kan beantwoorden.

Vragen, heel veel vragen

Een interessante vraag die naar boven kwam: is het mogelijk dat ik zo’n foto ook ‘commercieel’ ga maken? Stel er komt een vrouw naar mij toe die ook graag op deze manier op de foto wil; doe ik dat dan om er geld mee te verdienen? In opdracht dus? Het maffe was dat ik in eerste instantie zoiets had: ja hoor, dat doe ik wel, als iemand dat wil. Toen we er verder over doorpraatten merkte ik dat er weerstand kwam. Niet omdat ik op die manier niet in opdracht een vrouw wil fotograferen, de crux zat ‘m juist in dat ‘betaald’. Als er voor betaald gaat worden, voel ik druk. Dan moet ik presteren en moet het goed zijn. Dan mag ik niet meer falen. Zoiets. Dat had ik eerlijk gezegd niet van mijzelf verwacht. Hmm, er zit blijkbaar ergens bij mij weerstand op geld vragen voor iets wat ik graag wil doen. Kortom, ‘out of my comfortzone’ deel 1.

En nóg een vraag

Een andere interessante vraag die naar boven kwam, was of een foto in opdracht, stel dat ik dat wel ga doen, een kans maakt voor de expositie?  Of zijn in opdracht gemaakte foto’s bij voorbaat uitgesloten? Op dat moment dacht ik dat het wel zou kunnen, inmiddels weet ik dat niet meer zo zeker. De vraag is: past een ‘commerciële’ foto in een ‘eigen werk’ project? Zijn dat twee gescheiden paden of kunnen ze ook samen gaan?

Weerstand tegen tekenen

Een andere weerstand had ik toen Jessica mij vroeg het project te tekenen, oef. Dat was niet eenvoudig. Hoewel ik vroeger als kind erg graag tekende, is er ergens in mijn leven iets mis gegaan. Tegenwoordig schiet ik in de kramp als ik moet tekenen. Maar goed, het moest toch, dus braaf zitten tekenen. In eerste instantie tekende ik hoe ik het eindresultaat zag, toen moest ik mijn wens gaan tekenen: Geld verdienen met mijn idee. Ehhhh. Hoe doe je dat? Ik heb getekend wat er in mij op kwam. Of het aansloot bij de vraag, dat vraag ik mij ten zeerste af. Maar het leverde wel weer een interessant gesprek op. Dat gesprek ging over zichtbaar zijn en worden met dit project, in verschillende media zoals een krant (Volkskrant) of tijdschrift (Opzij) of wie weet wel op televisie. Je weet maar nooit.

Goed doel

Wat ik nog niet eerder vertelde, maar wat ik wel graag zou willen en wat ook in deze sessie naar bovenkwam, is dat ik met dit project geld wil verdienen voor een goed doel, namelijk Free a Girl. Ik hoorde vorig jaar voor het eerst van deze organisatie. Zij houden zich bezig met het letterlijk bevrijden van meisjes in India. Meisjes die opgesloten worden in kooien om als prostitué te werken. Vreselijk. Zo vreselijk dat ik dit nauwelijks kan vertellen met droge ogen.

Verdienmodel

De vraag werd toen: hoe kun je geld verdienen met een expositie. Wat is mijn verdienmodel?  Door werk te verkopen uiteraard, maar in eerste instantie kost een expositie geld. Omdat ik het (ook) over een boek had, kwamen we tot de conclusie dat ik het in twee stappen moet gaan doen. Eerst het boek, dan de expo. Met de verkoop van het boek kan ik geld genereren. X procent van de winst kan dan naar die stichting.

In mijn enthousiasme wilde ik gelijk al contact gaan leggen met die stichting, maar Jessica floot mij terug. Eerst nóg helderder hebben wat ik ga doen en waarom. Oké!

Linelle’s Workshop

Een aantal dagen later de workshop van Linelle Deunk. In de ochtend vertelde Linelle hoe zij projecten aanpakt en de dingen die ze daarin tegenkomt. In de middag moesten we zelf aan de slag. Op een groot vel papier verschillende aspecten verwoorden die belangrijk zijn als je een project start, zoals je plan, doelgroep, inkomsten, uitgaven, wie eventueel je partners hierin kunnen zijn en zo nog meer.( Marca schreef er een blog over.)  Best nog een puzzel vond ik, maar goed, met wat feedback van medecursisten en Marca kwam ik toch een eindje op weg. In die middag mochten we ook één voor één met Linelle in gesprek. Ik was in de veronderstelling dat we het plan zouden bespreken. Linelle wilde graag eerst mijn foto’s zien. Ik had niets bij mij behalve mijn telefoon, maar dat mocht de pret niet drukken.

Nu écht out of my comfortzone!

Linelle bekeek de foto’s en stelde kritische vragen. De foto’s zijn namelijk goed, maar volgens haar kunnen ze beter. Bij de foto’s die ik nu gemaakt heb, ben ik tijdens het fotograferen vooral in gesprek met de vrouw voor de camera (en maak ik ondertussen foto’s). Volgens Linelle moet ik eerst dat gesprek voeren en dán de foto’s maken. Dan kan ik de vrouw voor de lens beter sturen en fotograferen. De regie voeren dus! Ik ben de fotograaf, ik bepaal -kort door de bocht- hoe ze op de foto komen. Oeps… Dat is wel een ‘dingetje’. Regie voeren vind ik op de een of andere manier lastig. Nog een blokkade zou je kunnen zeggen, haha.

Nog een puzzel

Ik was blij met de kanttekeningen van Linelle, maar het maakte mij ook onzeker. Vragen als; kan ik dat wel, durf ik dat wel, staken de kop op. Ik ben soms toch onzekerder dan ik dacht. Ik heb het even laten gaan en de volgende ochtend mijzelf weer bij de kladden gegrepen. Het is tijd voor verdieping, visueel gezien, want dat kan en dat moet om dit project een succes te maken.Wil ik serieus met dit plan verder (en dat wil ik) dan moet ik nóg beter mijn best doen, nóg meer het onderste uit de kan halen. Niet alleen bij mijzelf, maar ook bij de vrouw voor de camera. Dat laatste vind ik nu juist zo lastig: wat zeg ik, hoe stuur ik aan? Is daar een voorgeschreven script voor of moet ik dat zelf bedenken? Dat laatste dus ;-). Veel kijken, kijken wat anderen doen en gedaan hebben en dat vertalen naar mijzelf. Dat is wel wat anders dan wat ik normaal doe.

Hoe nu verder?

Ik ben nog steeds blij met de foto’s die ik maakte, dus ik ga gewoon lekker verder. Komende week heb ik er twee in de agenda staan. Dan ga ik de nieuwe manieren uitproberen en uitvinden wat wel en niet werkt. Het fijne voor nu is: ik doe dit met vrouwen die ik ken. Ze weten dat dit voor mij een zoektocht is en zijn zeker bereid mij daarin te helpen.

1,2, huppetee, met volle angst vooruit!

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

12 + 7 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.