Ondernemen als fotograaf: Chris de Bode

Hoe doe je dat, ondernemen als fotograaf? Hoe houd je jezelf staande in een snel veranderende markt? Wat werkt voor jou en wat niet? T.A.P. vraagt het wekelijks aan verschillende fotografen. Vandaag, als 22e in deze reeks interviews, Chris de Bode.

chris de bodeKun je jezelf voorstellen?

Ik ben Chris de Bode. De afgelopen twintig jaar ben ik werkzaam als fotograaf.

Niet dat ik daar voor doorgeleerd heb. Het ging vanzelf. Mijn interesse in fotografie werd gewekt toen ik erachter kwam dat ik het leuk vond om foto’s te maken van mijn avonturen als bergbeklimmer. Ik leerde spannende foto’s te maken en was me bewust van een zekere traditie binnen de fotografie als bijvoorbeeld die van National Geographic. Van het een kwam het ander en opeens kon ik een bestaan opbouwen als fotograaf. Ik groeide van werken voor een Hogeschool en vakbond naar meer internationaal georiënteerde onderwerpen. Ik focus mij nu vooral op humanitaire affaires. Mijn opdrachtgevers zijn vaak hulporganisaties die mij op pad sturen. Daardoor werk ik erg veel in vaak lastige gebieden in het buitenland.

Heb jij het idee dat de markt voor dit soort fotografie erg veranderd is?

In die afgelopen twintig is er wel een en ander veranderd, met name in laatste vijf jaar.

Er zijn heel veel punten te noemen die anders zijn dan “vroeger”. De wereld is veel kleiner geworden. Door alle communicatiemiddelen die we hebben, kunnen we makkelijker met elkaar in contact komen. Niet alleen met digitale camera’s maar ook natuurlijk met telefoons en internet. De mensen die ik fotografeer zijn vele malen mondiger geworden. In de kleinste dorpjes in Afrikaanse landen is internet te vinden. Dat kan leiden tot situaties dat mensen het soms moeilijker vinden om gefotografeerd te worden, net als bij ons op straat. Facebook is soms je grootste vriend, maar ook de manier om met je ziel en zaligheid te koop te lopen. En daar houden mensen over het algemeen niet van. Dat is echt een wezenlijke verandering. Dat is maar één van de inhoudelijke veranderingen. Er zijn natuurlijk veel externe factoren die mijn werk beïnvloeden. Mijn opdrachtgevers hebben veel grotere netwerken gekregen. Ik heb daar zelf van harte aan meegeholpen. Veel fotografen komen nu uit de gebieden waar ik vroeger naartoe reisde. De groep getalenteerde fotografen uit bv het Afrikaanse contingent is groter dan ooit. Met name door het geven van opleidingen en workshops, die ik ook geef, is het niveau omhoog geschoten.

Ik hou mijzelf staande door telkens creatieve oplossingen voor beeldvraagstukken te zoeken. En soms vind ik die ook. Daardoor blijf ik zichtbaar in de markt en blijven opdrachtgevers met mij werken.

Maak je naast werk in opdracht ook vrij werk?

In mijn opdrachten zoek ik altijd de ruimte om ook eigen werk te maken. Dat is wel altijd direct gerelateerd aan de opdracht. Anders kan ik het niet. Dan word ik teveel afgeleid. Door binnen het kader van de opdracht te blijven, die vaak een journalistiek karakter heeft, kan ik dieper gaan dan voor de opdracht de bedoeling is.

Hoe kom je aan opdrachtgevers?

Inmiddels heb ik wel een beetje naam gemaakt binnen de wereld van hulporganisaties. Het gaat er daar niet alleen om dat je goede fotografie kan leveren, maar ook dat je communicatieve vaardigheden sporen met wat er van je verwacht wordt. Ik spreek mijn talen en ben ook niet vlug in paniek. Je moet er een beetje “de mensch” voor zijn denk ik soms. Daardoor hoef ik niet heel veel acquisitie te plegen. Het is echter wel van heel groot belang dat ik mijn contacten goed onderhoud. Ik ga vaak bij ze langs en heb een netwerk gebouwd waar ook vriendschappen zijn ontstaan. Daarnaast organiseer ik fototentoonstellingen in een café en heb ik jaren een documentair fotofestival geleid. Dat heeft me enorm geholpen om te weten wat er speelt in de “fotowereld”.

Ben je actief op social media?

Daarnaast ben ik actief op Facebook, Twitter en LinkedIn. Mijn website is up to date en ik post regelmatig als er “iets” aan de hand is. Dat kan een aankondiging zijn van een expositie of  mooie publicatie van mijn werk. Zo blijf je in beeld. Dat is echt essentieel.

Het is echter niet zo dat de koek al verdeeld is. Iedere keer duiken er weer nieuwe namen op. Ik vind alleen niet dat dat zich echt vertaald in een nieuwe generatie fotografen. Met name bij de Zilveren Camera blijven de prijzen verdeeld worden onder de oude krijgers zoals Eddy van Wessel etc.  Dus mijn advies is dat jonge honden en heldinnen aan de deuren moeten blijven rammen. Er is plek. Als je talent hebt!

Wil je meer weten of in contact komen met Chris?

De website van Chris

Chris op Facebook, TwitterLinkedIn en Instagram.

Tunesia, Ras Adjir.

Tunesia, Ras Adjir.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.