Ondernemen als fotograaf: Liesbeth Dingemans

Hoe doe je dat, ondernemen als fotograaf? Hou houd je jezelf staande in een snel veranderende markt? Wat werkt voor jou en wat niet? T.A.P. vraagt het wekelijks aan verschillende fotografen. Vandaag, als 20e in deze reeks interviews met fotografen, Liesbeth Dingemans.

Liesbeth DingemansKun je jezelf voorstellen?

Ik ben Liesbeth Dingemans, geboren in 1969 in Amstelveen. Fotografie is me met de paplepel ingegeven door mijn ouders. Die namen overal hun camera mee, wat nu heel gewoon lijkt, maar vroeger bijzonder was. Van mijn hele jeugd zijn veel foto’s gemaakt en die werden door mijn ouders zelf in hun doka op zolder afgedrukt. Heerlijk vond ik dat om naast mijn ouders in dat gekke rode licht te staan, met je handen wapperend om zo het fotopapier plaatselijk meer licht te geven om vervolgens in het ontwikkelbad de foto langzaam te zien verschijnen.

Na mijn middelbare school  was fotografie of kunstacademie geen optie, je moest een echt vak leren, vonden mijn ouders. Ik ging, na een jaar in Frankrijk, psychologie studeren aan de UvA in Amsterdam en had zelf een eenvoudige camera waar ik mijn studentenleven sporadisch mee vastlegde. Tijdens een fotowedstrijd van de studentenvereniging ging ik pas echt op zoek naar een creatieve manier van fotograferen en leende, samen met mijn vriendin, de oude camera van mijn ouders. We gingen op pad in Amsterdam. Mooie beelden maken waarin iets net niet klopte, er moest een verhaal in zitten en daar kreeg ik zo veel lol in. We wonnen de fotowedstrijd, niet onbelangrijk: Paul Huf was de juryvoorzitter! Daarna ben ik gegrepen door de fotografie op Buitenkunst: een hele week fotograferen onder leiding van een ervaren docent, rolletjes ontwikkelen en afdrukken. Ik heb een serie over muzikanten gemaakt met hun instrument. Daarmee ben ik naar de Fotoacademie Amsterdam gegaan waar ik meteen mocht starten. Mijn carrière als personeelsadviseur heb ik langzaam afgebouwd, terwijl mijn klanten in de fotografie zich langzamerhand aandienden.

Heb je voor een specialisatie gekozen als fotograaf?

Ik heb me eigenlijk niet echt gespecialiseerd, maar ik hou toch het meeste van mensen fotograferen. Op de fotoacademie heb ik de richting ‘Journalistiek, Documentair Portret’ gevolgd bij Joost van den Broek (fotograaf voor de Volkskrant), daar heb ik ontzettend veel van geleerd. Heerlijk vond ik het om voor de serie ‘politici’ op pad te gaan. Om iedereen op een ontspannen wijze, niet geposeerd, tijdens zijn werk of het campagne voeren te vangen op een moment van actie. Hen op alledaagse wijze voor mijn camera te krijgen, zonder dat ik een paparazzi werd. Geweldig! Daarna ben ik stage gaan lopen bij het Parool, dat heeft me veel opgeleverd. Veel leuke opdrachten en publiciteit natuurlijk, maar ik heb er ook veel contacten opgedaan, en het heeft veel vertrouwen gewekt bij mijn opdrachtgevers.

Denk je dat dat noodzakelijk is om je te specialiseren?

Nee, ik denk het niet, maar het is wel handiger om opdrachten te krijgen van opdrachtgevers, want men weet precies te kiezen als je gespecialiseerd bent. Nu ben ik wel iemand die van afwisseling houd.. Meestal fotografeer ik mensen op een journalistiek/documentaire wijze en ik maak vaak portretten op locatie voor mijn opdrachtgevers, veel mensen aan het werk in hun beroep. Van advocaten, politie en handhavers, maar ook mannen aan het werk in de haven of juist dames in hun ‘mannelijke’ technische beroepen. Dat vind ik echt geweldig. Ik heb bijvoorbeeld net nog dirigenten in opleiding gefotografeerd. Maar ik maak ook studioportretten. En ik heb vorige week ook productfotografie gedaan, heel iets anders dan mensen: broodjes! Erg leuk om te doen. En ik doe ook soms wel interieurs of zelfs een modeshoot met honden en dat terwijl ik bang ben voor honden. Of voor een ingenieursbureau bruggen of tunnels. Of voor Rijkswaterstaat landschapsfotografie, de rivieren van Nederland in beeld brengen. Dat is weer zo leuk als ik dan een foto weet te maken van mensen zonnebadend langs een uiterwaarde van de Lek (of de Waal) waarnaast ook de koeien op het strandje liggen. Dat vind ik schitterend.  Juist dit soort afwisseling vind ik ontzettend belangrijk. Maar handig voor opdrachtgevers is het misschien niet. Maar ja, voor veel opdrachtgevers doe ik verschillende soorten opdrachten.

Hoe kom jij aan opdrachtgevers?

Allemaal via via, eigenlijk nog nooit acquisitie gedaan!

Maak je ook vrij werk?

Te weinig, meestal geen tijd voor. Tenminste, ik maak er geen tijd voor, ik vind het moeilijk om mijn eigen opdrachtgever te zijn. Ik ben een beetje te lief voor mij zelf en lui, dus ik functioneer beter in opdracht. Ik ben nu wel voor vrij werk bezig fondsen te werven, vind ik heel erg moeilijk!!

Zet je social media e.d. in om zichtbaarder te worden?

Te weinig, ik heb een superslechte en verouderde website, maar kom er maar niet toe dit aan te pakken. Ik ben er mee bezig, maar schuif het voor me uit. Om een goed verhaal te hebben over het waarom van mijn fotografie, dat is iets wat ik lastig vind. Maar ik zet wel wat zaken op Facebook en soms op Pinterest. LinkedIn, en eigenlijk alle media, zou ik meer moeten gebruiken. Ik moet ook eindelijk eens een maandelijkse nieuwsbrief gaan maken!

Heb je tips en tricks voor andere fotografen?

Een nieuwsbrief maken, dat wil ik zelf opzetten, maar dat raad ik ook andere fotografen aan.

Wil je meer weten over Liesbeth of in contact komen met haar?

De website van Liesbeth

Liesbeth op Facebook en Pinterest

  • 11 juni 2009, Amsterdam. Johan Cruyff en Eberhard van der Laan in het Olympisch stadion, Van der Laan doet mee met de Cruyff Foundation Cup.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.