Ondernemen als fotograaf: Milvia Luijendijk

Hoe doe je dat, ondernemen als fotograaf? Hoe houd je jezelf staande in een snel veranderende markt? Wat werkt voor jou en wat niet? T.A.P. vraagt het wekelijks aan verschillende fotografen. Vandaag, als 31e in deze reeks interviews, Milvia Luijendijk.

Milvia LuijendijkKun je jezelf voorstellen?

Ik ben Milvia Luijendijk en ik werk sinds 2008 onder de naam De Gevoelige Plaat als rouwfotograaf. Na een niet-afgemaakte studie geschiedenis en een jarenlange loopbaan in de horeca, ben ik eindelijk gaan doen wat ik al wilde toen ik 17 was, namelijk fotograferen. Ik richt me vooral op uitvaarten, omdat mensen veel liefde en aandacht besteden aan het vormgeven van een mooi afscheid, maar het tegelijkertijd zelf vaak in een roes beleven. Terug kunnen zien dat het afscheid goed was, is voor veel mensen troostrijk en behulpzaam in het rouwproces.

Je fotografeert voornamelijk uitvaarten, op die markt is de laatste jaren veel concurrentie, hoe ga je daarmee om?

Mijn bedrijf heet niet voor niks De Gevoelige Plaat; het is een gevoelige branche, waarbij mijn opdrachtgevers- naast kwaliteit – moeten kunnen vertrouwen op mijn discretie en integriteit. Daarom investeer ik veel tijd en aandacht in contacten met uitvaartondernemers; zij zijn degenen die mij kunnen voorstellen bij een familie en hen kunnen vertellen wat ze van mij kunnen verwachten. Zo ben ik bijvoorbeeld heel actief binnen het Netwerk Uitvaartvernieuwers, een vereniging van kleine zelfstandigen in de uitvaartbranche. Inmiddels heb ik een behoorlijk netwerk van ondernemers, die mij en mijn werk kennen en mij aanbevelen aan families én aan andere ondernemers. Zo zit er nog altijd groei in het aantal opdrachten dat ik krijg.

Werk je vooral in opdracht of maak je ook vrij werk?

Ik probeer ook zoveel mogelijk vrij werk te maken, maar kom daar niet altijd aan toe. Ik vind het wel heel belangrijk, omdat ik mezelf zo op een andere manier mezelf kan ontwikkelen.

Het fotograferen van uitvaarten bestaat namelijk vooral uit observeren en registreren wat er gebeurt; de interactie tussen mensen zien, anticiperen op wat er gaat gebeuren. Goed luisteren en kijken wat belangrijk is, invoelen wat de familie wil terugzien, wat hen troost gaat bieden. In mijn vrije werk probeer ik juist ook te regisseren; het beeld te maken dat ik in mijn hoofd heb. Ik heb lang gedacht dat ik dat niet kon, maar uiteindelijk heb ik ontdekt dat ik dat wel kan en ook creatief ben. Maar dat ik dan wel moet durven experimenteren. Gelukkig hoef je niet álles aan de buitenwereld te laten zien 😉

Je bent op dit moment bezig een boek te maken, kun je daar iets meer over vertellen?

Een aantal jaar geleden ben ik begonnen met het fotograferen van het ziekteproces van Jan, die leed aan MSA, een neurologische ziekte waaraan in 2012 mijn vader is overleden. Jan is inmiddels ook overleden, maar tot vlak voor zijn dood ging ik eens per maand langs en legde dan vast wat ik zoal zag. Ik ben hiermee begonnen om te proberen via een fotoserie meer aandacht voor deze ziekte te krijgen. Het is alleen groter en betekenisvoller geworden, dan op voorhand gedacht. Het klikte erg goed tussen Jan en mij en omdat hij een blog schreef, willen we zijn teksten en mijn foto’s gaan combineren in een boek. Dit doe ik nu samen met Franca, zijn vrouw, en een bevriend redacteur.

Je hebt een succesvolle crowdfunding gedaan voor je boek, hoe heb je dat aangepakt?

We hebben in anderhalve maand tijd zo’n € 12.000 bij elkaar gekregen voor het maken van een boek en organiseren van een expositie. Omdat het zo’n persoonlijk verhaal is, wilden we de benadering van potentiële donateurs zo persoonlijk mogelijk houden. We hebben drie verschillende crowdfundingsbrieven geschreven, elk gericht op een ander netwerk: een brief voor het netwerk van Jan en Franca, eentje voor mijn eigen netwerk en de laatste voor de mensen die voorheen betrokken waren bij het ziekbed van mijn vader. Deze zijn gefaseerd verstuurd, omdat het contact onderhouden en goed registeren van alle donateurs veel werk is. Toen het aantal donaties van het eerste netwerk minder werd, heb ik de tweede en derde groep mensen aangeschreven. Via Facebook houd ik alle donateurs op de hoogte van de tussenstand en daarnaast stuur ik eens per een à twee maanden een nieuwsbrief.

Momenteel zijn we bezig om de tekstfragmenten en foto’s te selecteren en te kijken hoe we die het beste kunnen combineren. De planning is dat het boek eind dit jaar verschijnt. We brengen het uit in eigen beheer.

Zet je social media in om klanten te bereiken?

Ik heb een bedrijfspagina op Facebook, maar eigenlijk is mijn persoonlijke profiel op Facebook ondertussen ook professioneel. Ik ben dan ook bevriend met veel mensen uit de uitvaartbranche en ik post en deel alleen dingen, die ik echt interessant vind en iets vind toevoegen aan het beeld dat ik wil uitdragen. Ik plaats daar dus geen foto’s van mijn kinderen of andere privédingen, tenzij het raakt aan mijn werk als fotograaf.

Wat is de belangrijkste les die je over ondernemen hebt geleerd?

Als ondernemer maak je dingen of bied je een dienst die voor anderen een meerwaarde heeft, waarmee je iets kunt betekenen voor anderen. Als je dat doet vanuit een innerlijke drijfveer, ben je geloofwaardig en overtuigend. Zeker in de hoek waarin ik mij bevind, zijn vertrouwen en oprechtheid belangrijke aspecten bij het krijgen van een opdracht.  Daarnaast is het ook van belang dat je jezelf serieus neemt in je vak en weet waar je sterke én zwakke kanten liggen. En dan daar ook naar handelt, door bijvoorbeeld een opdracht niet aan te nemen als die niet bij je past.

En wat is (was) je grootste valkuil?

Zo’n 10 jaar geleden deed ik een loopbaantraject, waarin ik moest beschrijven wat mijn doel was, wanneer ik ‘geslaagd’ was. Daarin stond dat ik een Zilveren Camera moest winnen en nog zo wat hoge eisen. Ondertussen realiseer ik me dat het stellen van allerlei voorwaarden voordat je jezelf ‘succesvol’ mag noemen, niet zo behulpzaam is en dat het zinvoller is te kijken naar wat je al wel hebt bereikt. Dat motiveert een stuk meer.

Heb je tips & tricks voor andere fotografen?

Ik spreek regelmatig af met een bevriende fotograaf, dat vind ik heel prettig. Als zzp-er doe je al zoveel alleen, dan is het leuk en inspirerend om met een ander  van gedachten te wisselen. Bovendien levert het vaak een verfrissende kijk op je eigen werk op.

Wil je meer weten over in contact komen met Milvia?

De website van Milvia

Milvia op Facebook

  • Deze foto's zijn gemaakt tijdens de Caravane d’Utrecht; de fietsoptocht door Utrecht aan de vooravond van de start van de Tour de France. Hierbij volgde ik de witte begrafenisstoet, waarmee het Taboe op de Dood ten grave werd gedragen.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.