Patrick Rohr

Ondernemen als fotograaf: Patrick Rohr

Hoe doe je dat, ondernemen als fotograaf? Hoe houd je jezelf staande in een snel veranderende markt? Wat werkt voor jou en wat niet? T.A.P. vraagt het regelmatig aan verschillende fotografen. Vandaag, als 39e in deze reeks, fotograaf Patrick Rohr.

Bild: Oliver Hochstrasser / www.oliverhochstrasser.ch

© Oliver Hochstrasser / www.oliverhochstrasser.ch

Kun je jezelf voorstellen?

Ik ben 1968 in Zwitserland geboren. Toen ik acht was, besloot ik “journalist en fotograaf te worden als ik groot ben”. Maar ik wilde niet zo lang wachten, dus produceerde ik vanaf mijn achtste een eigen “tijdschrift” voor mijn klasgenoten en leraren. Toen ik vijftien was begon ik voor de regionale krant te schrijven en fotograferen. Daarmee ging ik door totdat ik begon met studeren. Tijdens mijn studie (literatuur, mediawetenschappen en politicologie) schreef en fotografeerde ik voor verschillende kranten in Zwitserland. Op m’n 22e kreeg ik de kans om bij een nieuwe radiozender te werken, ik stopte met mijn studie en ging fulltime werken voor de radio. Twee jaar later stapte ik over naar de televisie en werd redacteur en presentator bij de nationale publieke omroep SRF1 waar ik vijftien jaar als verslaggever en presentator werkte (de laatste zeven jaar als “host” van een eigen vrijdagavond liveprogramma – eerst een wekelijks politiek praatprogramma, later een programma met maatschappelijke onderwerpen).

Tien jaar geleden stopte ik met mijn televisiewerk en richtte een eigen bedrijf voor communicatieadvies, mediatrainingen en mediaproducties op. Toen woonde ik al voor de helft in Nederland omdat ik een paar jaar daarvoor verliefd was geworden op Amsterdam. In 2011 vertelde een vriend in Amsterdam over de Fotoacademie – ik was meteen verkocht. Daar wilde ik een opleiding volgen! Eindelijk zag ik een mogelijkheid om mijn jeugddroom waar te maken! In 2012 begon ik met de opleiding tot beroepsfotograaf (naast mijn baan als communicatieadviseur en mediatrainer in Zwitserland… het was een pittige, maar ontzettend leuke tijd!). In december 2015 ben ik afgestudeerd. Ik begon al in het laatste studiejaar voor verschillende hulporganisaties te werken.

Jij hebt je heel duidelijk gespecialiseerd, hoe is dat zo gekomen? Heb je daar bewust voor gekozen of is het zo gelopen?

Ik werk nu voornamelijk als fotograaf voor kleinere en grotere ngo’s en npo’s, dus ik reis tegenwoordig heel veel. Reizen en verre landen ontdekken vond ik altijd al heel leuk, maar ik had niet verwacht dat ik ooit de kans zou krijgen om als fotograaf de wereld in te gaan. Ik wilde wel vanaf het begin van mijn studie documentair- en portretfotograaf worden. Het waren toen al voornamelijk maatschappelijke onderwerpen die mij interesseerden. Dat ik nu als fotograaf en journalist naar verre landen mag reizen, is ook een beetje toeval. Ik was de afgelopen acht jaar lid van de raad van bestuur van een Zwitserse stichting die mensen met hiv en aids in Zimbabwe ondersteunt. Toen ik, tijdens mijn opleiding aan de academie, een keer naar de kliniek van die stichting in Harare, de hoofdstad van Zimbabwe, reisde, mocht ik daar gelijk ook fotograferen. Een aantal van die foto’s postte ik op Facebook, waar de baas van een andere organisatie de foto’s zag en mij vroeg of ik ook voor hun zou willen fotograferen. Daarna had ik al een mini-portfolio die ik de beeldredactrice van weer een andere organisatie, de grootste in Zwitserland, liet zien. Ze was blijkbaar blij met mijn beelden, want ik ben voor deze organisatie inmiddels al in vijf landen geweest. En zo komen er steeds meer organisaties (en landen) bij.

Heb jij het idee dat de markt voor dit soort fotografie heel erg veranderd is?

Ik weet niet hoe het vroeger was omdat ik pas sinds een jaar of drie op dit gebied bezig ben. Maar wat mij opvalt: bijna alle fotografen die ik de afgelopen jaren in het buitenland heb leren kennen, werken daarnaast ook nog in de reclame of voor grotere publicaties – of doen zelfs iets heel anders erbij. Bijna niemand kan er écht van leven. Ik moet ook nog geregeld naar Zwitserland om daar geld te verdienen, alleen van de ngo-fotografie zou ik (nog) niet kunnen leven.

Maak je, naast je werk in opdracht, ook vrij werk?

Ja, dat vind ik superleuk. Maar ik heb er tegenwoordig bijna geen tijd voor. Soms probeer ik een opdracht en vrij werk te combineren. Ik was bijvoorbeeld afgelopen oktober in Oeganda voor een stichting die zich inzet voor LGBT’ers in moeilijke landen. Deze opdracht mocht ik met mijn eigen stijl en ideeën invullen, dus dat was al bijna vrij werk (behalve de beperking in tijd die we hadden). Die foto’s ga ik binnenkort publiceren en exposeren.

Hoe kom je aan opdrachtgevers?

Eén van mijn grootste opdrachtgevers, Helvetas in Zwitserland (je kunt Helvetas vergelijken met HIVOS in Nederland), heeft verschillende publicaties. Als mijn foto’s daar op de voorpagina staan, of voor de fondsenwerving gebruikt worden, is dat natuurlijk heel goede reclame voor mij. Maar ik heb ook een groot netwerk. Dat help natuurlijk ook!

Ben je actief op social media?

Heel erg, vooral op Facebook. Facebook levert mij inderdaad ook opdrachten op. Soms niet direct, maar wel via-via, omdat vrienden van mij zien waar ik mee bezig ben en dat vertellen ze dan weer aan hun vrienden die misschien op zoek zijn naar iemand enz. Twee opdrachten afgelopen jaar kwamen echt direct via Facebook binnen, kennissen van mij hadden mij ergens in Laos zien staan en vonden dat ik ook goed bij hun project zou passen.

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd over ondernemen?

Dat je flexibel moet blijven, dat je met de tijd – en met de technische en technologische ontwikkelingen – moet meegaan. Dat een (groot) netwerk heel belangrijk is en dat je dat netwerk ook goed moet onderhouden. En dat je alles wat je doet met vreugde en passie doet, want dat merken en waarderen je klanten. Daarnaast is het belangrijk, dat je klanten weten van ze van jou kunnen verwachten, dus dat je jezelf specialiseert.

Heb je jezelf doelen gesteld voor de komende jaren?

Ik heb op dit moment geen doelen, wel dromen. Ik zou bijvoorbeeld heel graag voor langere tijd naar een land, of een bepaalde regio, gaan om daar een diepgaand project op te zetten. Ik kan me goed voorstellen dat ik over een paar jaar voor een paar maanden naar Azië reis. Ik vind Azië heel spannend omdat er tegenwoordig zo veel gebeurt en omdat de landen daar zich heel erg verschillend ontwikkelen.

Heb je nog tips & tricks voor andere fotografen?

Onderhoud je netwerk, behoud je passie, heb een visie!

Wil je meer weten over of in contact komen met Patrick?

De website van Patrick

Patrick op Facebook, Instagram, Twitter en LinkedIn

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *