Monumenten-fotograaf-Leontine-van-Geffen-Lamers

Ik stap uit mijn comfortzone. Kijk je mee?

Oproep op Facebook: “Hulp gezocht bij T.A.P. Op zoek naar mensen die willen bloggen over fotografie en ondernemerschap.”  Toen ik dit las dacht ik: “jee, wat leuk! Ik wil wel bloggen.” Ik ben 20 jaar ondernemer (waarvan ruim 5 jaar als fotograaf) en vind het steeds leuker om over verschillende onderwerpen te schrijven.

Recentelijk ben ik met een nieuw project gestart. Over dit project, het proces en het einddoel, ga ik regelmatig schrijven.

Vallen en weer opstaan

In dit blog zal ik jullie op de hoogte houden van mijn onderzoek om dat doel te bereiken. Het zal een weg met vallen en opstaan zijn, maar dat geeft niet. Dat is het leven. Ik las vandaag nog: “het gaat er niet om hoe vaak je valt, maar om hoe vaak je weer opstaat.”

Als je het leuk vindt, stap in en reis met mij mee op deze tocht. Ik hoop omdat je het leuk vindt om te lezen, maar vooral ook hoop ik dat jij er wat aan hebt. Ik leer van anderen, mijn kennis geef ik graag door. Maar eerst even beginnen bij het begin.

Fotografie voorkeuren

Ik ben fotograaf, monumentenfotograaf. Oneerbiedig gezegd: ik fotografeer bakstenen. Wat vriendelijker is wat collega Arnold Reyneveld tegen mij zei: “jij geeft monumenten een gezicht.” Precies, dat is wat ik doe.

Mensen portretteren is niet mijn hobby. Ik schiet snel in de stress en heb eigenlijk geen idee meer wat ik doen moet, behalve op mijn compositie en fotografietechniek letten. Geef mij dus maar (oude) bakstenen, dan weet ik wat ik doen moet en kom ik tot leven.

Er werd een zaadje geplant…

In december 2012 zag ik een expositie van Erwin Olaf in het Gemeentemuseum in Arnhem. Een mooie expositie waar zijn Duitse serie hing, ‘Berlin’ heette die, meen ik. Naar wat ik begreep, was het zijn eerste serie op een bestaande locatie, gefotografeerd in een oud zwembad. Prachtige foto’s vond ik het. Met name de foto van de jongen op de trap. Die deed het hem. Toen ontstond er een gevoel van: dit wil ik ook!

Erwin Olaf trap

© Erwin Olaf Foto die een zaadje in mijn hoofd plantte

Erwin Olaf

© Erwin Olaf Aantal foto’s uit dezelfde serie.

 

Maar goed, de dagelijkse dingen gingen verder, ik studeerde af aan de Fotovakschool (in 2013) en ging verder met monumenten en bouwprocessen. Af en toe dacht ik eraan, overwoog ik te beginnen met foto’s van mijzelf, maar stappen zetten deed ik niet.

En het zaadje sloeg aan!

Totdat ik voorjaar 2015 in een kasteel in Duitsland was. Ik was daar voor een opdracht om het kasteel te fotograferen. Eén van de verborgen plekken in dat kasteel is de zolder. Ook letterlijk verborgen, want de vloer van de zolder is zó slecht, daar mogen geen mensen op. Ik mocht dat gelukkig wel 🙂

Toen ik daar rondliep, op die enorme zolders waar het licht dat hier en daar binnen kwam door een klein zolderraampje, dacht ik: “hier zou ik graag iemand willen fotograferen”.

Sinds die tijd broed het in mij, een plan om gebouwen/monumenten te combineren met mensen. De ontwikkelingen in de wereld, de gruwelijkheden die mensen en vooral vrouwen moeten ondergaan, brachten mij op het idee om daar iets mee te doen. Ik voel mij dankbaar dat ik hier geboren ben en geen oorlog en onderdrukking ken. Ik besloot vrouwen, die ik krachtig vind, een podium te geven en op de foto te zetten. Gefotografeerd in hun omgeving, gecombineerd met een stuk tekst. Dit laatste omdat ik zelf veel kracht en troost uit (song)teksten haal. Ik ben benieuwd te zien waar anderen voor kiezen.

Kortom, een project dat voor mij aardig ‘out of my comfortzone’ is, maar wel enorm leuk is om te doen. Om te onderzoeken en te ontdekken.

Ik ben ambitieus

Ik doe dit, omdat ik dit wil maken en vind dat het nodig is. Aan de andere kant wil ik ook iets maken wat anderen kunnen zien, waar ze hopelijk van genieten én waar ik geld mee kan verdienen.

In de erfgoed en monumentenwereld heb ik inmiddels een aardige naam opgebouwd, maar dit project is anders. Dit is vrij werk (andere is in opdracht) en om dit te ‘vermarkten’ is voor mij een nieuwe wereld. De vraag is dus: hoe pak ik dat aan.

Op zoek naar hulp

Ik kan het wiel zelf uitvinden, maar daar heb ik geen zin in. Dat deed ik bij mijn andere werkzaamheden en ik wil sneller.  Via Marca van den Broek ontdekte ik ‘optreden voor jezelf’. Het is een subsidiepot van Sectorplan Cultuur voor creatieven, je kunt onder andere een coach inhuren voor een half jaar met 50% korting. Dat lijkt mij een goed plan. Ik heb mij ingeschreven en wacht op het fiat om met een coach bij mij uit de buurt te onderzoeken wat en hoe ik mensen moet benaderen voor mijn project. Dan kan ik concreet met het project bezig zijn, onder begeleiding van een kenner waar ik hopelijk veel van kan leren.

Ik heb namelijk wel ideeën, maar nog geen duidelijke idee hoe ik het aan de man kan brengen. Ik wil het goed aanpakken, want ik wil niet ergens op een website blijven hangen. Ik wil letterlijk ‘hangen’ met deze foto’s. In een museum. Erg ambitieus, ik weet het. Maar Erwin Olaf en Anton Corbijn zijn ook klein begonnen, waarom zou ik dat niet kunnen. Toch?

Om je een idee te geven om welk project ik het heb: het gaat om het project Power Vrouwen.

 

5 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.